ความเงียบเหงา
ที่เปรียบเสมือนหิมะที่เริ่มก่อตัวขึ้น
วันที่ดอกไม้เริ่มผลิบาน
แต่เธอกลับเดินจากไป
ความรู้สึกอึดอัดก็เริ่มก่อตัวขึ้นมา
ความฝันของเธอในวันนั้น
ที่ชั้นคอยหลบเลี่ยงมันไป...ขอโทษนะ
(และ เวลานี้ที่เหมือนว่าชั้นคนเดียวที่กำลังโดนเล่นงานอยู่)
* คือความเหงา
ผีเสือที่โบกโบยบิน
ท่ามกลางฤดูร้อน
ขออีกครั้งกับการที่จะกลับไปไขว่คว้าหาฝันในครั้งนั้น
ถ้าเป็นเช่นนั้นได้จริง
ชั้นคงกลับกลายเป็นเพื่อนสนิทของเธอได้อีก
เพื่อนๆ ที่ห้อมล้อม สับเปลี่ยนมาทักทายเธอ
มีเพียงชั้นเท่านั้น ที่ได้เพียงแอบมองเธอในมุมหนึ่ง
เรื่องราวที่เราบรรเลงมันไปด้วยกัน
ยังอยู่ท่ามกลางความสับสน
เพลงๆ นั้นมันเต็มไปด้วยความทรมาน
ที่ก่อตัวจากความสับสนที่มีอยู่
การเริ่มทางในช่วงเวลาที่เราแยกจากกัน
(เพียงแค่นึกถึงเสียงผิวปากของเธอ..)
มันคือคำบอกลาที่แสนจะสวยงาม
(สายตาของเราที่สบกันผ่านหน้าต่างรถไฟนั้น..)
(และ รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนที่เธอมอบให้นั้น
ทำฉันรู้สึกอยากร้องไห้ออกมา)
ผีเสือที่โบกโบยบิน
ท่ามกลางฤดูร้อน
ขออีกครั้งกับการล่องลอยไปตามสายลม
เพื่อตามหาฝันในครั้งนั้น
ถ้าเป็นเช่นนั้น
ชั้นจะเปรียบเสมือนผู้นำพาเธอไป
(woo~ woo~)
ผีเสือที่โบกโบยบิน ท่ามกลางฤดูร้อน
สัญญานะ ว่าจะช่วยกันฟันฝ่ามันไปด้วยกัน
และคงกลับมาเป็นเพื่อนสนิทกันอีกใช่มั้ย
ถึงจะไม่สามารถพบกับเธออีกสักครั้งก็ตาม
เรียกฉันว่าเพื่อนรักสิ
บอกสิว่าเรายังเป็นเพื่อนสนิทกัน
edit @ 2005/06/25 11:48:59
ลองฝึกใส่เพลงให้บล๊อกดูอ่า..
edit @ 2005/06/25 12:04:35
